Zuchtend stapte ik zondagnacht in mijn bed. Na een gezellig maar vol weekend wilde ik goed slapen voordat ik aan een nieuwe week begon. Maar hoe doe je dat als het dertig graden is, in de nacht wel te verstaan? Een beetje verkoeling was meer dan welkom, en aangezien het regentijd is heb ik daar recht op. Rond middennacht begon het, aanvankelijk tot mijn genoegen, te regenen. Maar slaap bracht het niet. De keuken lag blank en het water dreigde de woonkamer binnen te komen. De gehele nacht moest ik minimaal geregeld hozen. Ik houd niet van slapeloze nachten voor een werkdag.

Toen het ,s-ochtens licht werd bleek echter dat van werken geen sprake kon zijn. 7 uur onafgebroken zware regen is veel te veel voor het volgebouwde Luanda. Straten waren in wilde rivieren veranderd, en het was duidelijk levensgevaarlijk om je te verplaatsen. 200 meter van mijn huis loop teen drainage goot die normaliter als vuilnisbelt gebruikt wordt. Nu zag ik een woeste watermassa. Ik dacht al snel aan Dona Natalia, die naast colega ook als mijn adoptie big mamma fungeert. Zij woont dicht bij de drainage-goot. Toen we bij haar huis aankwamen bleek het onbereikbaar. Er stroomde anderhalve meter hoog water en vuilis doorheen. Haar zoons probeerde te redden wat er van hun spullen te redden viel. Natalia vertelde dat haar buurvrouw overvallen door het water wakker werd en haar kinderen kwijt was. Een dag later zijn ze nog steeds niet gevonden.

Op de radio spreekt men van duizenden ontheemden en tientallen doden en vermisten. Dit soort initiele cijfers hebben helaas de tendens grove onderschattingen van de werkelijkheid te zijn. Bruggen zijn kapot, wegen onbegaanbaar. Een cholera epidimie (nu is het al endemisch) lijkt onvermijdelijk. Ik zal binnenkort meer schrijven. En proberen wat foto;s te plaatsen die Jojanneke en ik hebben gemaakt.