Een tijd geleden schreef ik over een blinde muzikant die ik had leren kennen. Socorro. Ik was onder de indruk van de schoonheid van zijn muziek, die hij in zijn onderkomen in een sloppenwijk componeerde en ten gehore bracht. Maar hoe mooi ik de muziek ook vond, ik was ervan overtuigd dat Socorro zijn ambitie om ooit grote hits te scoren nooit waar zou maken. Hij was blind, had geen cent te makken, en geen netwerk met invloedrijke vrienden en kennissen. In een land waar de have-nots de wind gemiddeld flink tegen hebben, en in een industrie waar door de grootschalige piraterij amper een boterham te verdienen valt, gaf ik geen cent voor zijn kansen.

Hoe fout kan een inschatting zijn? Twee jaar na mijn eerste ontmoeting met Socorro, is er geen ontkomen meer aan. Als ik naar de markt ga, schalt hij uit de speakers van de CD-verkopers. Als ik op straat loop hoor ik zijn muziek uit de voorbijsnellende taxibusjes blazen. In de file luister ik naar interviews of zijn nieuwste hit. Secorro is net terug uit Parijs, waar zijn video-clip is opgenomen. Voorlopig hoogtepunt van zijn roem zal dit weekend zijn. Dan is het jaarlijkse “Top van de Meest Geliefden” evenement. Het Angolese equivalent van de MTV-awards. En Socorro? Hij is één van de tien kandidaten om de prijs (roem en 20.000$) in ontvangst te nemen. Had ik twee jaar geleden maar een smak centen op zijn kansen gezet…