En wat voor een vakantie. Jojanneke was op bezoek en net als ik in de mood voor avontuur. We zijn er achter gekomen dat Angola écht een van de mooiste landen van de wereld is. Alleen eventjes de mijnen opruimen, de wegen repareren en aan het slechte imago werken en het overweldigende toeristische potentieel kan tot ieders rijkdom benut worden. Naast mooi is het ook nog eens spannend, gezellig, vriendelijk en vol met bromsnorren met macht die je het leven zuur proberen te maken. Wie zoekt dat nu niet?

De vakantiekiekjes zijn op het nippertje niet door een soldaat van ons afgenomen die zich door een fotograferende Jojanneke gestoord voelde in zijn lunch, dus die kan ik gelukkig laten zien in het digitale fotoalbum. In vogelvlucht een paar van de gebeurtenissen? Bier en cocktails drinken en andere gezelligheid op allerlei stranden, dakterras-café’s en mijn veranda. Twee banden kapot rijden op potholes en met twee linkerhanden in staat zijn deze te vervangen en weer verder te rijden. Je afvragen op de rand van kliffen of je kunt vliegen als je het maar graag genoeg wilt. De Soba (traditioneel leider) van een schiereiland die Jojanneke dreigt in de gevangenis te laten gooien omdat ze een wandeling maakt zonder paspoort. Ik die de Soba dreig om hem in de gevangenis te laten gooien omdat ik een (weliswaar niet geheel legaal verkregen) diplomatenpas heb en Jojanneke daarmee immuniteit en hij daardoor bijna een heel groot probleem. In de open laadbak van een vrachtwagen de bergen in. Zwarte monden die openvallen omdat witten zo kunnen/durven reizen. Zwemmen in een waterval. Dansen in de regen. Vrouwen die hun zoons als gids met ons mee sturen om een dag met ons bergen te beklimmen. In een bananenbomenbos een lokale whisky stokerij ontdekken en op proeverij worden uitgenodigd. Achter op de brommer naar een dorp om de Soba te gaan uitleggen dat je hebt gehoord dat er bij zijn dorp grotten zijn en dat je die graag wilt zien omdat je een toerist bent. De Soba uitleggen wat een toerist is. De Soba die tien mannen uit zijn dorp met ons meestuurt (inclusief zichzelf) om in een klif af te dalen, in een rivier te zwemmen, de ingang van de grot te vinden en tot het einde daarvan te wandelen.

En nog veel meer. Nu is alleen alles veel minder, want Jojanneke is gisteren weer terug naar Nederland gevlogen en ik ben weer alleen en zit nu in een zwart gat. Heb wel heel hard geprobeerd om Jojanneke te overtuigen om ook hier te komen wonen en werken. Ze denkt er nu sterk over om in september hier te komen wonen. Dat zou geweldig zijn.