Het is weer maart. Alweer de derde maand maart die ik in Luanda doorbreng. Maart in Luanda betekent hitte. Vochtige, drukkende hitte. Erger dan in elke andere tijd van het jaar. Het is nu rond middernacht, en ik ben zojuist mijn slaapkamer ontvlucht. De ventilator probeerde tevergeefs het zweet van mijn lichaam te blazen. Slapen is onmogelijk. Op mijn veranda is het iets beter. Er is een zwak briesje, en de thermometer zegt dat het slechts 32 graden is. Ik zet de radio op de Wereldomroep en hoor dat het de koudste pasen sinds 40 jaar is. In Nederland dan. 4 graden celcius. Nachtvorst. Winterse buien. Ik weet dat dit alles bestaat, dat ik  het  vele malen zelf ondervonden heb, maar na tweeëneenhalf jaar Angola kan ik me er nog maar moeilijk een voorstelling bij maken.

Ieder jaar in maart neem ik mij voor de kleine airco te kopen die ik nog niet heb, zodat ik in ieder geval kan slapen. Helaas is het er nog nooit van gekomen. En voor ik het weet is het weer juni, en denk ik er niet meer aan. Vanaf juni is er gedurende een paar maanden na het opstaan weer die fijne bibbering: het voelt frisjes om 6 uur ’s ochtends. Ik slaap zelfs onder een deken. ’S avonds flirt ik met het idee een vest aan te trekken. De koude douche is net te koud om lekker te zijn. Iedere maand juni neem ik me dan ook voor om een geisertje te kopen, zodat ik tenminste warm water heb. Helaas is het er nog nooit van gekomen, want voor ik het weet is het weer zomer, en klinkt een warme douche ridicuul. En dan wordt het weer maart, en vraag ik me af of ik een airco zal kopen.