Ik ben tot 6 mei voor medische checks in NL. Je kunt me bereiken op 06-43960599.

Er is de laatste tijd veel gebeurd, maar weinig op dit log geschreven. Ze ben ik met Jojanneke in de bergen van Lubango geweest en heb een groot Jezusbeeld beklommen, we zijn naar de woestijn van Namibe geweest om het Feest van de Zee te vieren, ik heb ik Kuito in het ziekenhuis gelegen met Malaria, en nog veel meer.

Vorig weekend waren de Red See Boys uit Eritrea op bezoek! Niet bij ons in huis hoor, ze waren hier om te voetballen. In de Citadela, het stadion van Angola. Inzet: een plaatsje in de Africa Cup in Ghana, 2008. Angola móet erbij zijn, want twee jaar later wordt diezelfde Cup hier in Angola gehouden! Een heel erg lekker voorgerecht voor het WK in Zuid Afrika, 2010.  

Jojanneke en ik besloten naar het stadion te gaan. We namen twee buurjongens mee als bodyguards. Je weet maar nooit of er “confusão” (Angolees voor chaos. Onrust. Ruzie. Vechten. Hordes mensen die hun hoofd verliezen.) zou zijn. Bij het stadion aangekomen was het meteen al duidelijk. Er zou vandaag veel confusão zijn. Duizenden jongeren (bij uitstek dragers van het confusão-virus) wilden wanhopig naar binnen. En tientallen politieagenten met stokken en honden wilden dat voorkomen. Telkens weer probeerden de jongeren het cordon te doorbreken. Hetgeen als een magneet op de politie werkt die wel zin had in een potje rammen. Kaartje of geen kaartje, dat maakt weinig verschil. “Muito confusão”, verzuchten de mensen die er niet van houden.  

Uiteindelijk wist onze buurjongen kaartjes te ritselen. En Jojannekes charmes en kwetsbare uitstraling overtuigden een agent ervan zich over ons te ontfermen. Hij struinde de VIP-ingangen af, en vond uiteindelijk een klerenkast in een 50-Cents shirt (die enkele dagen eerder had opgetreden) bereid ons binnen te laten. Het spektakel kon beginnen. Ik was zenuwachtig. Er moest immers gewonnen worden.

Toen de spelers het veld betraden voor de warming-up veranderen mijn zenuwen in vertrouwen. Met opgeheven hoofd en in mouwloze shirts stapten 11 beren van atleten de catacomben uit. De Palancas Negras (Zwarte Antilopen), de  nationale trots van Angola. Om eerlijk te zijn waren ze veel te groot en sterk om zo’n bijnaam van een rank dier te dragen. Daartegenover stonden de Red See Boys, ielige mannetjes die uit Eritrea waren gekomen. Dit wordt een slachtpartij! Dat zag iedereen. Weddenschappen van 4-5-6 nul vlogen door het stadion. En terecht! Wat werd het me een feest. Goals van helden als Mantorras, Zé Kalanga, Flavio (2), Figueiredo en Mendonça veranderden het stadion in een feestende massa. 6-1! Wat een geluk! Vaderlandsliefde stroomde door ieders aderen!  

Later bleek dat dat laatste nu juist bij de Eritreërs ontbrak. Het halve team zocht de dag erna politiek asiel in Angola. Uit angst voor oorlog en marteling. Heel erg voor die jongens natuurlijk. Maar Angola vervulde het met nog meer trots: mensen vragen bij óns asiel aan. Wow.