Mensen zeggen dat in Afrika dingen extremer en intenser zijn. Dat kan best zo zijn, en meestal ervaar ik dat als positief. Maar niet gisteren, Maandag met een extreem en intens maandag gevoel.  

Het begon allemaal om 6h15. Kabaal. Naast mijn hoofd. Wekker. Te vroeg voor mij. Toch maar opstaan. Bewegen lukt niet. Of althans, alles doet pijn. Met pijn in mijn spieren herinner ik me hoeveel plezier ik dag dag ervoor nog had met te veel sport en spel voor mijn ongetrainde spieren op een idyllisch strand. Dat wordt lijden vandaag.  

Ff douchen om wakker te worden, denk ik. Kraan open… fuck. Geen water. Terwijl ik een boterham smeer, opnieuw kabaal. Nu geen wekker maar zo mogelijk nog erger. Buurjongetje Carlos heeft zijn sirene opgezet. “Cala ta boca!” (hou je bek!) hoor ik mezelf uitroepen. Niet dat dat werkt, maar het helpt wel. Dat zinnetje ken ik namelijk van mijn favoriete zanger Bonga, die het gebruikt in het refrein van een lied over de door hem zo verachte president.  

Op naar m´n werk. Auto staat voor de deur, wat een luxe. Instappen, sleutel in het contact, omdraaien, en…. Niks. Zucht. Maar ja, ik hak vaker met dat soort bijltjes tegenwoordig, en na wat gesleutel en interessant gekijk in de motorkap krijg ik hem toch aan de praat. Op de radio hoor ik dat Kasimbo begonnnen is : de Angolese winter. In de achteruitkijkspiegel zie ik zweetdruppels op mijn voorhoofd. Ze kunnen me nog meer vertellen over Kasimbo. 

Na wat gestuiter door kuilen en omwegen omdat vastgelopen vrachtwagens de weg blokkeren kom ik voor Angolese begrippen redelijk op tijd op m´n werk. Vandaag staat een vergadering met de bevolking van Cazombo, in Viana op het programma. Na een anderhalf uur file-rijden komen we aan, en er is niemand. De mensen was verteld dat we morgen pas langs zouden komen. Ok. Rechtsomkeer dus.  

Terugrijdende belt Edna, die ik de “Heks van Human Resources” dub. Of ik langs wil komen voor een sollicitatiegesprek. Nu. Ik had er eigenlijk al moeten zijn. “Maar ik heb toch al een baan?” Nee, ik moet helpen een Juridisch Adviseur uit te zoeken. Alsof ik niks leukers te doen heb. Er is geen tijd om uit te leggen waar de functie überhaupt over gaat en wat de selectiecriteria zijn. Die zijn er ook niet, merk ik later. Maar tijdens de gesprekken blijkt dat lang niet het ergste te zijn. De Heks schijnt er een groot genoegen in te scheppen kandidaat-colega´s de grond in te trappen. Wanneer iemand eventjes niet uit zijn woorden komt of een onbevredigend antwoord geeft op haar superficiële vragen begint ze hem uit te lachen of te beledigen. Ik schaam me rot.  

Na nog weer een uur file kom ik eindelijk thuis. Werkdag van 12 uur, 4,5 uur in de auto vastgezeten. Wat een dag. Maar dan lijkt het geluk me even toe te lachen: er is elektriciteit! Dat betekent een koud biertje en naar een fijn muziekje luisteren. Maar als ik in mijn hangmat plof blijkt de elektriciteit eerder een vijand dan vriend te zijn. De overburen gebruiken het voor een feestje. TRRRRR. TRRRRR.... doen mijn ramen. Ze dansen mee op de harde bas. Het plafond laat zelfs wat kalk los. Wat zal ik blij zijn wanneer deze dag voorbij is.