Tussen zaterdag 7 juni (aankomst op Schiphol om 23h05 vanuit Lissabon) en zondag 22 juni zijn Jojanneke en ik even in Nederland. Een mooie gelegenheid voor wat ouderwetse gezelligheid, lijkt me zo. Voor diegenen met drukke agenda's: ik heb inmiddels zelf een agenda dus plannen is mogelijk. Laat maar weten.

Het lijkt me een leuk idee om in ieder geval een samenzijn te organiseren op zondag 8 juni, tegen het eind van de middag of vroeg in de avond. Details volgen.

In NL ben ik (waarschijnlijk) te bereiken op 06-43960599. En via email.

Groeten,

En hopelijk tot snel!

Waar Nederland host op Koninginnedag, wordt in dit ex-communistische land de dag van de arbeid gerespecteerd. Middels een vrije dag, natuurlijk. Er was een defilé van arbeiders op het Plein van de 1^ste Mei, maar aangezien Angola inmiddels kapitalistischer dan Amerika is verwachtte ik daar niet veel van. Na een paar weekenden met werk wilde ik er wel weer eens op uit, en de bestemming was de noordelijke provincie Uige. Veel van mijn vrienden en collega´s komen oorspronkelijk van daar, maar zijn tijdens de oorlog met hun ouders naar Luanda gevlucht. Hun enthousiaste verhalen over de schoonheid van hun provincie, verteld met twinkelende ogen, hadden me nieuwsgierig gemaakt.

Om een lang verhaal kort te maken: het was een prachtige en avontuurlijke trip. En om een kort verhaal weer iets langer te maken vertel ik er een anekdote over. Één van de doelen van de reis (gemaakt samen met Jojanneke, Jorge en Elin) was het Meer van de Toverij bij het plaatsje Quitexe. Aangekomen bij het dorp zochten we de Soba op om toestemming te vragen voor ons bezoek. De Soba is de in naam traditioneel leider, maar sinds de oorlog is dit instituut deels een partijpolitiek instrument geworden. De Soba gaf aan dat hij niet over ons verzoek kon beslissen, want de jurisdictie over het Meer van Toverij (evenals over de Magische Brug overigens) ligt bij de Historiador (geschiedverteller) van het dorp. En die was op zijn veld aan het boeren.

Een uurtje later was de Historiador echter opgehaald en dienden wij ons verzoek in. De Historiador zei verheugd te zijn met onze komst, maar waarschuwde wel dat in het meer een kwade geest en een boosaardige zeemeermin huizen. “Wie zomaar onaangekondigd het meer bezoekt loopt een zeer groot risico op ongelukken.” Wat een kreng die zeemeermin, dacht ik. Maar omdat op het moment dat de Historiador sprak een naderend onweer hoorbaar was, besloot ik de waarschuwing maar serieus te nemen. Gelukkig wist de Historiador hoe hij met de gevoelens van de geest en de zeemeermin om moet gaan, want hij zij dat hij met de juiste traditionele en spirituele voorbereidingen een geslaagd bezoek aan het meer kon garanderen. “Daarvoor moet natuurlijk wel een offer worden gebracht: 6 flessen wijn, een kratje bier, een kratje cola, en een kip.” Wat een zuipschuit die zeemeermin, dacht ik.

We besloten dat de zeemeermin in haar sop gaar mocht koken, en lieten haar, haar meer en de kwade geest voor wat ze waren. Immers, mijn vrienden en collega´s hadden over nog twee mooie meren verteld. Echter, het onweer barste los en de weggetjes naar beide meren waren tijdelijk onbegaanbaar geworden. Wat een wraakzuchtig wezen die zeemeermin, dacht ik.