Op een luie avond vorige week lag ik op de bank een filmpje te kijken. Af en toe hoorde ik her en der een krijs, maar ik schonk er weinig aandacht aan. Totdat.... al mijn buren schreeuwend hun huizen uit kwamen rennen. Herrie. Gekrijs. Gescandeer. Sommigen buren begroetten elkaar met omhelzingen en huilden haast van geluk. Anderen daarentegen werden juist uitgelachen en nagewezen. Niet lang daarna passeerden de eerste toeterende auto´s in de straat. Vaak met gele vlaggen wapperend uit het raam. En brommers, steevast op één wiel balanserend. Een verdwaalde quad-bike die een pirouette in het stof maakt. Gevolgd door een optocht van mensen die pannendeksels als slagwerk gebruikten.  

Mensen komen ook op mij en Jo af: "je bent toch wel van Petro? Petro! Petro!" Temidden van de feestvreugde beginnen me ook treurige gezichten op te vallen. Dat zijn de uitgelachenen en nagewezenen.  

Wat is er hier in godsnaam aan de hand? Ik roep Papi, een buurjongen, maar uit zijn onsamenhangende geroep en gezang word ik weinig wijs. Dan zie ik Bigi, ook een buurjongen, maar een rustiger type. Met een gelukzalige blik in z´n ogen stamelt hij dat Petro kampioen is. Langzaam begint het me te dagen. En na nog wat navragen kom ik erachter dat Petro de Luanda de nationale basketbaltitel met succes heeft geprolongeerd door aartsrivaal Primeiro de Agosto (1 augustus, ook uit Luanda) te verslaan. In een bloedstollend duel.  

De dag erna op het werk is de wedstrijd het gesprek van de dag. Ik vraag waarom iedereen zo blij was, beide clubs komen immers uit Luanda. “Blij??,” vraagt Amaral, “in de Bairro Popular misschien, dat is een echte Petro-buurt. Maar bij mij in Futungo liepen de mensen huilend over straat. Écht!” Amaral krijgt haast weer tranen in zijn ogen. Eliseu, ook van Primeiro de Agosto, probeert er nog iets positiefs van te maken. Voor hem is de wedstrijd het bewijs dat het de goede kant op gaat met Angola: “Primeiro de Agosto heeft verloren, toch kan ik niet ongelukkig zijn. Gisteren waren er na de wedstrijd totaal geen ongeregeldheden. Vroeger zou de stad in puin liggen na zo´n wedstrijd, maar nu blijft alles rustig. Geen enkele confusão, geeneens schietpartijen.” Daar was iedereen het mee eens: “Langzamerhand worden we een normaal land.” Toch wel vreemd.

Dag van de Nationale Held, Dag van de Doden, Dag van de Nationale Onafhankelijkheid, Dag van de Rust, Dag van Herinnering van de Slachtpartij van Cassange, Dag van de Stad Luanda, Dag van het Begin van de Gewapende Strijd, Dag van Carnaval, Dag van de Vrouw, Dag van Vrede, Dag van de Arbeid, Dag van Afrika … Wat hebben al die dagen met elkaar gemeen? In Angola zijn het nationale feestdagen en is iedereen met een baan vrij.

De stranden in en rond Luanda kleuren dan blauw-wit van de taxibusjes die jongens, meisjes, mannen en vrouwen aanvoeren. De meeste busjes zijn uitgerust met flinke installaties die harde Semba, Kizomba, Taraginha en Kuduru uitblazen. De jongens en meisjes dansen sensueel. Of spelen in het water. Of drinken, lachen, zingen, schreeuwen, relaxen.

Ik doe meestal niet mee. En de meeste van mijn vrienden, Angolees noch Europeaan, ook niet. “Te veel confusao”, zeggen we dan tegen elkaar. Als zo’n vrije dag een lang weekend maakt, proberen we vaak de stad te verlaten en ergens te gaan kamperen.

Afgelopen weekend was het weer zo ver. Nu was het de Internationale Dag van het Kind en ik was zo blij om te horen dat de Chinezen de weg tot aan Malanje al bijna gerepareerd hebben. In Malanje vind je de Watervallen van Calandula (de op één na grootste van Afrika!), de bergen van Moro Bente en de Zwarte Stenen van Pungo Andongo. Ik heb er allemaal foto’s van gemaakt en op dit weblog geplakt. Over de Zwarte Stenen wil ik nog wat extra’s kwijt.

Dat zijn joekels van rotsformaties die uit het niets in het landschap oprijzen. “Geologisch onverklaard”, las ik ergens. Nu geloof ik niet dat er de afgelopen dertig jaar veel tijd is geweest om onderzoek te doen. Ik daag mijn bodemkundige zus uit… Ik ben als historicus weer geïnteresseerd in een hele andere kant van het verhaal.

In één van de rotsen zijn overduidelijke voetafdrukken van een man en een vrouw te zien. Hoe komen die daar? Ik vroeg het João Francisco, die er geboren en getogen is. “Toen God deze rotsen gemaakt had, en hij er nog maar net mee klaar was, waren ze nog zacht. Toen hebben Koningin Ginga en haar man er hun voetafdrukken in achter gelaten.

Koningin Ginga! Die ken ik! Niet alleen zijn het nationale koffiemerk en Angola´s mooiste meidenband naar haar vernoemd, zelf schijnt ze ook een pittige dame te zijn geweest. De legende gaat dat mevrouw Ginga tussen de Zwarte Rotsen heerste over een Colisseum waar een fijne combinatie van marteling en orgie gebezigd werd. Ook heeft zij in 1635 een alliantie gesmeed tussen de koninkrijken van Matamba, Ndongo, Congo, Massanje, Dembos en Missamas om met hulp van de - toen nog koningloze - Hollanders de Portugezen uit noord-oost Angola te verdrijven. En op diezelfde grond heb ik mogen rondlopen.

Maar dat was de magie van Malanje. Nu ben ik weer terug in Luanda. Komende tijd geen vrije dagen meer. Het is nu de tijd van Kazombo, de Angolese winter. Met zo’n 25 graden veel te koud om naar het strand te gaan. Dus waarom een vrije dag organiseren? Het is wachten tot de R weer in de maand is, tot de Dag van de Nationale Held, op 17 september. Pas dan rukt de blauw-witte brigade weer uit.