Arthur in Angol... 的个人资料Arthur in Angola照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月27日 Terug naar NederlandSlecht nieuws. Het tropisch aandoende probleem aan mijn been blijft bestaan. Heb een tijdje slechte maar interessante ervaringen opgedaan in een Cubaans ziekenhuis in Luanda, maar dat kon het probleem niet oplossen. Niet eens diagnostiseren. Omdat het behoorlijk serieus is, kom ik dus terug naar NL voor diagnose en behandeling. Ik vlieg in principe zondagavond op Brussel, en kom maandag ochtend aan. Tenminste, dat is als de bandieten van de immigratiedienst mijn paspoort teruggeven. Maar daar lijkt het gelukkig wel op.
Spannend is het wel, ook omdat een financieel duwtje in de rug geven nu gevoelig ligt. Onlangs is het hele management van de dienst de gevangenis in gegooid omdat ze miljoenen aan corruptie hebben verdiend. Of omdat ze niet genoeg van die miljoenen met de juiste mensen hebben gedeeld. Of omdat er potentiele moslimterroristen via hen het land zijn binnengekomen, en dat vinden de Amerikanen (die goed zijn voor olie, wapens en veiligheid) niet leuk en hebben geklaagd. Of om alle drie de redenen. Anyway. Ik heb uitstekende hoop mijn paspoort vandaag of morgen in handen te hebben.
De verwachting is niet dat al ht medische binnen een paar weken gedaan is, dus wie weet hebben we tijd elkaar te zien? Dat is een mooie positieve kijk op de zaak.
Mijn telefoonnr zal weer 06-43960599 zijn.
groeten,
Arthur 7月13日 Verontwaardiging.Ik luisterde zonet in de auto weer eens naar Radio Nacional de Angola. En vandaag bleken ze verontwaardigd. Gisteren had de Portugese Internationale televisie namelijk een reportage uitgezonden over Angola. Thema: de kloof tussen rijk en arm in Angola. Men, wat waren ze hier boos over. Want: “die Portugezen zeuren over ons, terwijl ze zelf ook armen hebben!” Nu heb ik sinds het afgelopen WK best een grote hekel aan Portugezen, dus ze verdedigen valt me zwaar. Tuurlijk zijn er in Portugal een legertje rijken, maar die staan niet tegenover een bevolking dat voor 60% minder dan een euro per dag te besteden heeft en van wie een kwart van de kinderen het vijfde levensjaar niet haalt. En de corruptie en vriendjespolitiek die de grote meneren groot houden zal in Portugal net iets minder allesbepalend zijn. Dan Angola: de "watchdog" Global Witness stelt in een analyse van dit land dat dat vrijwel alle politieke, economische én militaire macht in handen van een groepje van 100 families is. Nu zijn families in Angola groot, maar dat maakt het amper schrijnender. Maar de Radio weet dit te verdedigen: "Verschil tussen rijk en arm is een integraal deel van het kapitalistische systeem dat overal in de wereld geapplaudisseerd wordt." Daar heb ik het niet van terug. Dus eigenlijk is het alleen maar gezeur wat er gister op TV was? Ja, en dat niet alleen: het is zelfs gevaarlijk gezeur! Immers: "uitzendingen als deze kunnen verschillende groepen in de angolese maatschappij uit elkaar drijven en [let op!!] conflictueuze misverstanden doen ontstaan" Zucht. Er is nog veel werk te doen hier..... 7月10日 Daar is ie dan!Hij heeft even op zich laten wachten, maar nu ie er is mag ie er wezen hoor: mijn eerste tropische aandoening in Angola. Hij huisde al een tijdje in mijn lichaam, maar gek genoeg manifesteerde hij zich pas toen ik in Nederland was voor een maandje met een cursus, werk aan het draagvlak voor ontwikkelingssamenwerking en vakantie. Anderhalve dag voor terugkeer naar het land van Akwa, Mantorras en Flavio (wie heeft ze niet zien schitteren op het WK) besloot ik een eindje te fietsen, de laatste kans in een jaar. In Luanda stap je namelijk alleen op een fiets als je liever niet meer wilt leven. Bovendien was het nodig: door de hoeveelheden kaas die ik gegeten had zou ik morele bezwaren voelen mijn buik aan de sloppenwijkbewoners te tonen. Toen ik bij thuiskomst eens naar mijn benen keek zag ik tot mijn schrik dat mijn linkerbeen 1.5 keer de omvang van het rechter had.
Evenveel dokters als meningen wat ik dan had later (van trombose tot een spierscheuring), belande ik bij een tropenarts. En die man bezorgde ik zijn dag van de maand. Tijdens het onderzoeken werd hij enthousiaster en enthousiaster en toen hij het zeker wist straalde hij van plezier: hij heeft een geval van Elephantiasis ontdekt! In geen jaren meer voorgekomen in zijn ziekenhuis. Elephantiasis is een parasieterende worm die door muggen aan mij gegeven is. Als je het jarenlang niet behandelt, en nog een aantal malen besmet wordt, ga je er héél raar uitzien. Tik op google maar eens Elephantiasis in en klik op afbeeldingen zoeken…. Gelukkig kun je het wel met pillen behandelen. Een paar telefoontjes en minuten later had de dokter 12 co-schappers en 4 van zijn collega’s om mijn bed verzameld die mijn been bewonderden en betastten. Ze luisterden alsof de dokter verteld hoe hij persoonlijk de Dode Zeerollen heeft ontcijferd. Hij wilde ook foto’s van me maken om in college te gebruiken. Ik vond het allang best. Immers, als het iets blijvends of dodelijks had, zou hij vast wat meer discretie betrachten. Inmiddels ben ik weer terug in Angola, werkend met een van elefantiasis herstellend been. En de muggen die me deze ziekte hebben gegeven? Die zullen het bezuren! Ik heb namelijk een spray van het merk “Doom Super Deadly Killing Action” gekocht die de slogan heeft “Kills Insects Dead!” Dat zal ze leren. |
|
|
