De week dat ik terug kwam van vakantie was er een van pieken en dalen. Bij aankomst in Luanda had ik het meteen aan de stok met de altijd vriendelijke douanebeambten die me blijkbaar zo verdacht vonden dat ze me aan een kruisverhoor onderwierpen dat ik met opgeheven hoofd maar bibberende knieën doorstond. Welkom in Angola.

De volgende dag kwamen we erachter tijdens onze vakantie onze kluis uit ons huis ontvreemd was. Welkom thuis. Op maandag stond ik eerst 2 uur in de file voor 6 luttele km omdat de Luanda´s belangrijkste verkeersader, die ook mijn huis met de stad verbindt, voor maandenlang op de schop is gegaan. Nog dezelfde dag heeft geboefte op klaarlichte dag mijn auto ingebroken en alles (van radio, via dashboard tot raamopenmaakknopjes) eruit gejat. Welkom in Luanda. Ja, het is soms best “sofrimento” hier, lijden.

Maar Angola is een land van extremen. En de Wet van Luanda luid: na een extreme dieptepunt volgt een extreme hoogtepunt. En vice versa. Het hoogtepunt die een groot deel van de vieze smaak wegspoelde kwam van de Zwarte Antilopen die niet wegrenden voor Ontembare Leeuwen, maar deze verslonden, omdat ze deze voor smakelijk garnalen aanzagen. Hoe kon dát nu weer gebeuren?

Angola organiseerde afgelopen week het AfroBasket, het Afrikaans kampioenschap basketbal. Vanaf dag één blonken de Zwarte Antilopen (de bijnaam voor het Angolese nationale team) uit in klasse, stoerheid, elegantie, kracht, zelfvertrouwen, en natuurlijk uiterlijk vertoon. Angola op z´n best. De Zwarte Antilopen haalden de finale, waar de Ontembare Leeuwen uit Kameroen wachtten. Me dunkt dat het idee alleen al in één ruimte met deze roofdieren te zijn normale antilopen de stuipen op het lijf jaagt. Maar zo niet de Angolese. Want, in het portuguees heet Kameroen “Camerões”, ofwel garnalen.

In de aanloop naar de finale waaiden onafgebroken lach-salvo´s over de stad, veroorzaakt door te voorspellen woordgrapjes over wat we met de "Camerões" zouden doen. Dit alles deed het zelfvertrouwen tot onoverwinnelijke hoogten stijgen. Zo hongerig (sorry ;-) ) was men naar de overwinning. En zo geschiedde, en het grootste feest dat ik ooit meegemaakt heb barstte los.

Zoveel uitzinnige mensen, zoveel vreugde, zoveel gezing, gejuich, zoveel vlaggen en kleding in de kleuren van Angola. En natuurlijk de gekken die op auto´s en bussen dansen, rijdend en al. Naakte mensen op scooters die op één wiel balanceren, ofwel de dingen die je altijd ziet. Jojanneke, Mabanza en ik mochten meedoen, en werden volledig geaccepteerd en gewaardeerd. Maar, ik wist dat we op het hoogtepunt van het feest helaas al naar huis moesten. Immers, de eerste tekenen van de “confusão” die de massa onherroepelijk in beslag zou nemen dienden zich al aan. De Wet van Luanda is onverbiddelijk.