“Geld stinkt” is niet een uitdrukking die ik in Angola ooit gehoord heb. Integendeel, zij die het hebben laten het juist graag breed hangen. En zij die het amper hebben trouwens ook. Alomtegenwoordig zijn de voorbeelden van mannen die alle poen de ze verzameld hebben stoppen in een blinkende auto, die vervolgens dagelijks minutieus gepoetst wordt. Maar de auto parkeert ie iedere dag voor een krot, waar hij met zijn vrouw en kinderen zonder elektriciteit, water en sanitaire voorzieningen, maar wél met een grote TV en stereo in woont. En de vrouwen die van niet meer dan twee dollar per dag leven weten zich wel iedere dag als prinsessen te kleden, in een stad waar een simpel jurkje minimaal 50 dollar kost.

Maar waar de Nederlanders soms zéggen dat geld stinkt, kunnen de Angolezen het ook echt ruiken. Letterlijk. Vorige week was ik in een van de duurste privéklinieken van Luanda, en ik zocht er het kleinste kamertje op voor een grote boodschap. Na gedane zaken merkte ik dat er geen WC-papier was. Wat me uiteindelijk redde was mijn portemonnee met daarin briefjes van 5 en 10 Kwanza (5 en 10 ct). Toen ik later met een mix van schaamte, verbazing en ook wel trots mijn daden in de dure kliniek opbiechtte, bleek mijn gehoor allerminst geschokt. Vrienden die op het hoofdkantoor van de Verenigde Naties in Luanda werken hebben al maanden geen WC-papier meer, en komen tot dezelfde oplossing als ik. Er ontstond zelfs een verhitte discussie over welk type bankbiljet de voorkeur heeft: 5 Kwanza (goedkoper, nieuwere briefjes, schoner, harder, knisperend) of 10 Kwanza (duurder, oudere briefjes, viezer, zachter, licht absorberend). Welke het ook is, één ding staat als een paal boven water. Het is bewezen. Geld stinkt. In ieder geval in Angola.