De laatste tijd reis ik regelmatig voor mijn werk de stad uit en de provincie in. Dat bevalt me uitstekend, want niet alleen krijg ik een onderbreking van de chaos, files, kabaal, stof en stank die mijn dagen in Luanda kleuren, ik krijg er mooie natuur, lucht die je kan inademen, vriendelijke en fotogenieke mensen, kalmte, leuk werk, afwisseling, en bovenal avontuur voor terug. Vaak vindt het avontuur plaats op reis van de stad naar land, of zoals laatst op de weg terug. Ik was een week in Chitato in Lunda Norte, in het noordoostelijke puntje van Angola geweest, 5km van de grens met Congo. Ondanks dat dit een diamant-gebied is, en er dus veel geld te verdienen is, vliegt er maar één luchtvaartmaatschappij naartoe, die bijgevolg kan wegkomen met de slechtste kwaliteit voor de hoogste prijs.

Hun vliegtuig is een stokoude Russische Antonov, wiens aanwezigheid in Angola een overblijfsel is van Angola´s communistische experiment ten tijde van de koude oorlog. Naar verluidt was het toestel het vroegere privévliegtuig van de president van Albanië, die hem niet goed genoeg meer vond. Het grote voordeel van deze Antanov was dat ze slechts een paar honderd meter startbaan nodig hebben om vervolgens bijna loodrecht cirkelend te kunnen opstijgen, en zo dus minder makkelijk werden neergeschoten door de rebellen die buiten de stad in de bush zaten. Maar voor een reiziger in vredestijd is er nog maar moeilijk een voordeel te ontdekken. De ingang van de Antonov zit is in de buik van het vliegtuig, via een uitklapbare trap zoals je die soms op zolders ziet. Vervolgens werd ik begroet door een fotomodel (stewardess), en zwerm vliegen, de stank van rottend fruit, een walm van urine, en door de opluchting dat ik een van de weinige overgebleven stoelen mét rugleuning wist te bemachtigen.

Voor het opstijgen controleerden we of de stewardess de trap wel ingehaald had, want een medepassagier wist te vertellen dat tijdens zijn vorige vlucht slechts een schrapend geluid tijdens het taxiën haar had helpen te herinneren dat alle deuren van een vliegtuig gesloten horen te zijn.

We zouden één tussenlading maken in Saurimo in Lunda Sul voor extra kerosine, om vervolgens direct naar Luanda te vliegen. Het tankstation van Lunda Sul bleek self-service te zijn, want de piloot klom zelf op te vleugen om te tanken. De co-piloot was ondertussen druk aan het telefoneren. Toen hij klaar was vroeg hij om aandacht. “Geachte passagiers, wij vragen uw begrip. We kregen net een telefoontje van een baas, en we moeten éérst in Canfunfo [terug in Lunda Norte] landen voor we naar Luanda gaan” En als een hoge pief, hoogstwaarschijnlijk iemand met zeggenschap over de vlieglicentie van de maatschappij en/of het salaris van de piloot, zoiets vraagt kun je maar beter gehoorzamen. Canfunfo bleek een plaatsje omringd met diamantmijnen, die je herkent als héle grote zandbakken midden in het bos. Toen we op de gravel landingsbaan tot stilstand kwamen, reed er een grote zwarte auto met geblindeerde ramen op ons af waar een grote dikke man in pak, met flinke snor en twee koffers uitstapte. Ik voelde de neiging om een wedje om de inhoud van de koffers met de man aan te gaan om wat er in zat, maar de aanblik van de militairen om hem heen deed me er van afzien. Toen ik in Luanda zag dat ook de altijd nieuwsgierige douanebeambten ervan afzagen de documenten en bagage van de baas te controleren, bedacht ik dat ik me waarschijnlijk wijselijk in had gehouden.