Al ben ik niet bepaald Christelijk opgevoed, ik heb wel eens gehoord dat er in Bijbelse tijden iemand rondliep die “de goede herder” werd genoemd. Groot nieuws: zo’n tweeduizend jaar later ben ik nog een exemplaar tegengekomen! Waar? Honderden kilometers van de bewoonde wereld, midden in de woestijn in het zuiden van Angola.

Tussen kerst en Nieuwjaar hadden Jojanneke en ik een lift van vrienden gekregen de woestijn in. Op een uurtje rijden van onze lodge bevinden zich de rotsschilderingen van Tchitundo-Hulu. 20.000 jaar oud en naar verluidt de plek met de grootste diversiteit aan tekeningen van heel Sub-Sahara Afrika. Dat wilde we natuurlijk zien, en we kregen een gids mee om ons er heen te leiden. Na 4 uur rijden door de woestijn gaf de gids toe dat hij verdwaald was.

Vervelend was ook dat we voor het zogenaamd korte uitstapje maar een geringe hoeveelheid water hadden meegenomen. De benzinetank begon ook akelig leeg te geraken. Gelukkig wisten we toen nog niet dat we even later ook een klapband zouden krijgen. Toen ergernis over de gids begon plaats te maken voor ongerustheid over onze situatie gebeurde het. Hij dook uit het niets op. Stond er ineens echt: onze goede herder, uitgerust met gouden armbanden, een stok, een kapmes en een geruite rok.

De herder wist wel waar de rotsschilderingen waren, en zou ons wel de weg wijzen. Hij stapte in de auto, maar na twee uur en 60 kilometer rijden begon ik me opnieuw zorgen te maken: hoe komt de herder in godsnaam thuis? Terugbrengen waar we hem oppikten is het minste wat we konden doen, maar onze benzinereserves werden er niet beter op, en ik zag het ook niet zitten om met onze gids in het donker de lodge proberen terug te vinden. Maar het bleek dat we ons daar helemaal geen zorgen over hoefden te maken. De herder woonde vlak bij de rotsschilderingen, en was alleen maar even naar zijn koeien gelopen om ze te verzorgen. Toen we hem tegenkwamen was hij al op de terugweg.

“Alleen maar even naar zijn koeien gelopen”?!?! Dat zijn 60 kilometer! Dwars door de woestijn! En de herder doet dat iedere dag! En weer terug! En hij heeft water nog voedsel bij zich. Dat vindt ie namelijk alleen maar ballast. Af en toe een sneetje in de nek van een koe voor bloed, afgewisseld met plaatsnemen onder een van diens uiers is voldoende. Wonderbaarlijk.