In Nederland klaagt men wel eens dat een woud aan regels en bureaucratie het leven ingewikkeld maakt. Die mensen hebben denk ik nog niet in Angola gewoond, waar deze begrippen op zijn minst rekbaar zijn. Resultaat: het leven is gemiddeld een stuk ingewikkelder en kost veel meer tijd en frustratie. Als je iets moet regelen of oplossen, hoe simpel ook, is het vooraf compleet onvoorspelbaar hoe het zal verlopen, behalve dan dat het moeilijk gaat worden. Voordeel is wel dat het anekdotes oplevert die met name onder het genot van een biertje gedeeld kunnen worden en zo veel gelach en feest van herkenning oplevert. Mijn top drie van de laatste maand:

1: Mijn vriend Matthew heeft een mobiele internet aansluiting via een van de twee grote telecommunicatie bedrijven in Angola. Hij verhuisde naar Huambo, met ca een miljoen inwoners de tweede stad van het land. Zijn abonnement liep af, en hij toog naar het kantoor van het telecommunicatiebedrijf om voor iets meer dan 100 dollar een maandje internet te kopen. Helaas. Dat kan alleen in Luanda, kreeg mijn teleurgestelde vriend te horen.

Einde verhaal?  Natuurlijk niet, dit is Angola, en wat je ook probeert te regelen, er is altijd een onverwachte wending. Dit keer ten goede, want hij hoorde dat als je een rekening opent bij de BFA-bank, dat je een bankpas krijgt, waarmee je niet alleen kan pinnen, maar óók digitaal je internetabonnement kan verlengen. Wow! Angola blijft verbazen. Probleem is natuurlijk wel: open maar eens een bankrekening, een netelige kwestie die van veel factoren afhangt, zoals de aanwezigheid van de baas, en de bui die de beste man die dag heeft. Vol wankele moed betrad Matthew het BFA-kantoor. “Geen enkel probleem!,” sprak de vrolijke receptioniste, “gewoon dit formulier invullen, we maken een kopietje van je paspoort, je stort voldoende geld, en je kunt met je bankkaart je internet betalen.” Matthew’s mond viel open van verbazing. Is dit echt Angola?

Ja, dit is echt Angola. Jammer genoeg, want er zijn meestal twee onverwachte wendingen. Toen al het papierwerk achter de rug was, wenste de bankmedewerkster hem een prettige dag toe. “Ik wil graag nog mijn bankpasje,” antwoordde Matthew. “Oh, die zijn al maanden op in Huambo. We bellen je wel als we ze binnen krijgen…”

2. Tijdens onze afgelopen reis door de woestijn hadden we een lekke band gekregen. Toen we de woestijn weer uitwaren, wilde we hem in de eerstvolgende stad laten plakken zodat we niet zonder reserveband naar Luanda hoefden te rijden.

“Heeft u deze band op voorraad voor ons?”

- “Ja hoor, das 200 dollar.”

“Ok, maar we vertrekken over een uurtje naar Luanda, dus kun je hem er ook voor ons op het wiel zetten?”

- “Geen probleem”

“We vertrekken al over een uur, dus dan moet de band erop zitten.”

- “Geen probleem”

We rekenen af, en de man blijft stoïcijns zitten.

“Kunt u nu de band erop zetten?”

- “Kom woensdag maar terug, dan is de jongen die dat doet terug.”

3. Ze kwamen laatst de elektriciteit van het kantoor afsluiten, omdat de rekening nog niet betaald was. Normaal is het de taak van een van de chauffeurs om de rekening op te halen en te betalen. Ik vroeg hem geïrriteerd waarom hij dat nagelaten had, en of hij beseft wat het kost als een heel kantoor dagen of weken zonder elektriciteit komt te zitten.

“Ik ben vorige week drie keer naar hun kantoor geweest om te betalen (lees: 2 uur in de file gestaan, dan 2 uur in de rij op je beurt wachten, en dan weer 2 uur in de file staan), maar iedere keer hadden ze bij het elektriciteitsbedrijf geen licht, waardoor de computer niet werkte, waardoor ik de rekening niet kon betalen.”